Met dank aan de hulpvaardige mensen van weblog heb ik nog even deze weblog on-air weten te houden!
Ik heb nog genoeg te vertellen.. maar eerst moet ik nog een paar andere weblog’s zien te redden. Toch ben ik al enorm blij met het behouden van deze weblog…

Maar ook mijn poëzie weblog wil ik behouden… en tevens de andere stuk of 6 weblogs… maar dan in een of twee weblogs gecombineerd.
De meeste weblogs sta ik sowieso af… maar mijn eerste weblog (poëzie) en Startpagina nieuws etc…. ach niet alles is even belangrijk.. dus vele weblogs kunnen uiteindelijk samengevoegd worden… en zelfs in een later stadium elders geplaatst worden.

Maar voor dit laatste heb ik wellicht nog een half jaar nodig, om alle weblog resultaten te kopiëren naar andere pagina’s die de bezoekers precies naar de websites voeren, die ik destijds in gedachten had.

Help me dit voor elkaar te krijgen, wie me niet wil helpen…. sorry dan heb ik de verkeerde benadert!

Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Het is nu 11 april, en mijn naam is Poeshka.

Ik ben soms een stronteigenwijze kat, maar dat mag ik zijn van Den Dark. Zo koos ik ongeveer 4 maand na mijn geboorte mijn toekomstige baas. En ja, ik ben weggelopen van huis, waarschijnlijk rondom oud & nieuw. Weet ik veel, er was in elk geval veel geknal… en weg was ik, helemaal verloren, hopend op een nieuw baasje die me in elk geval te eten gaf.

En zo leerde ik een ietwat oudere dame kennen genaamd “Daisy”. Mevrouw nam me mee naar een huis dat ik niet kende… ik ging mee door het kattenluikje, door de keuken de gang op, en ook mee naar de verdieping.

Misschien had ik doodsbang moeten zijn, zelfs waarschijnlijk… maar de echte bewoners sliepen nog.. of… nee niet helemaal!
Er was iemand wakker, dat was mijn huidig baasje die hier ook maar logeerde…
Hij lokte me, en bij zijn eerste streling wist ik dat ik gebeiteld zat. Hij zou me niet meer loslaten. En zelfs toen hij op boodschap was, en door de inmiddels wakker geworden echte bazin van het huis, door de voordeur naar buiten werd gegooid… wist ik dat het de moeite zou lonen om door de achterdeur weer naar binnen te gaan.
Mevrouw deed dit in korte tijd 2 keer… en ik kwam net zo snel weer binnen, tot mijn nieuwe baasje weer terug was.

Hij beloofde bazinnetje me met zich mee te nemen naar zijn eigen woning, en dat deed hij dan ook.

Toch zou ik een half jaar later weer terecht komen bij bazinnetje en haar 2 poezen. Mijn baasje ging met haar samenwonen, met alle gevolgen van dien.

Mijn baasje denkt dat het mijn humor is, en ergens zie ik dit net zo…. Want ik ben weliswaar geen held, maar ren ook niet weg voor andere katten… wel vind ik het geweldig om ze met een lenige sprong op de rug te springen of vlak voor hun neus te landen. Hahaha, je moet ze eens horen paniekerig horen miauwen, als ik ineens iets gek doe. Zo sprong ik bij het samenwonen van mijn baasje regelmatig bovenop de dame van het huis (in katten termen gesproken)… en haar paniek was mijn humor.

Helaas gingen mijn baasje en zijn vriendin uit elkaar… maar al snel vond ik de kater in wiens territorium ik terecht was gekomen, toen mijn baasje mij ophaalde.

Mja, in het begin wist hij me te intimideren… zijn gemiauw leek een geweeklaag die zijn weerga niet kende… Ik was ietwat geïntimideerd, maar steeds minder.
Intussen weet ik dat meneer hard en klagerig miauwd van nature.. en dat ik hiervan niet hoef terug te schrikken. Mijn baasje ziet dat ik met humor makkelijk kan winnen… en zo spring ik onverwacht over planten… waardoor mijn tegenstander het uitgilt van schrik!

En ik hou van de lach van mijn baasje, want hij gaat voor mij door dik en dun… en hij geeft me altijd gevarieerd te eten en te drinken… en ik neem zijn gevoel voor humor ook over… dus als ik die andere kater kan laten schrikken, dan doe ik het.

En het werkt… door mijn baasje te plezieren met mijn fratsen, dring ik de andere territorium kat steeds verder terug.

Het is nu 11 april, en mijn naam is Poeshka.

Ik ben soms een stronteigenwijze kat, maar dat mag ik zijn van Den Dark. Zo koos ik ongeveer 4 maand na mijn geboorte mijn toekomstige baas. En ja, ik ben weggelopen van huis, waarschijnlijk rondom oud & nieuw. Weet ik veel, er was in elk geval veel geknal… en weg was ik, helemaal verloren, hopend op een nieuw baasje die me in elk geval te eten gaf.

En zo leerde ik een ietwat oudere dame kennen genaamd “Daisy”. Mevrouw nam me mee naar een huis dat ik niet kende… ik ging mee door het kattenluikje, door de keuken de gang op, en ook mee naar de verdieping.

Misschien had ik doodsbang moeten zijn, zelfs waarschijnlijk… maar de echte bewoners sliepen nog.. of… nee niet helemaal!
Er was iemand wakker, dat was mijn huidig baasje die hier ook maar logeerde…
Hij lokte me, en bij zijn eerste streling wist ik dat ik gebeiteld zat. Hij zou me niet meer loslaten. En zelfs toen hij op boodschap was, en door de inmiddels wakker geworden echte bazin van het huis, door de voordeur naar buiten werd gegooid… wist ik dat het de moeite zou lonen om door de achterdeur weer naar binnen te gaan.
Mevrouw deed dit in korte tijd 2 keer… en ik kwam net zo snel weer binnen, tot mijn nieuwe baasje weer terug was.

Hij beloofde bazinnetje me met zich mee te nemen naar zijn eigen woning, en dat deed hij dan ook.

Toch zou ik een half jaar later weer terecht komen bij bazinnetje en haar 2 poezen. Mijn baasje ging met haar samenwonen, met alle gevolgen van dien.

Mijn baasje denkt dat het mijn humor is, en ergens zie ik dit net zo…. Want ik ben weliswaar geen held, maar ren ook niet weg voor andere katten… wel vind ik het geweldig om ze met een lenige sprong op de rug te springen of vlak voor hun neus te landen. Hahaha, je moet ze eens horen paniekerig horen miauwen, als ik ineens iets gek doe. Zo sprong ik bij het samenwonen van mijn baasje regelmatig bovenop de dame van het huis (in katten termen gesproken)… en haar paniek was mijn humor.

Helaas gingen mijn baasje en zijn vriendin uit elkaar… maar al snel vond ik de kater in wiens territorium ik terecht was gekomen, toen mijn baasje mij ophaalde.

Mja, in het begin wist hij me te intimideren… zijn gemiauw leek een geweeklaag die zijn weerga niet kende… Ik was ietwat geïntimideerd, maar steeds minder.
Intussen weet ik dat meneer hard en klagerig miauwd van nature.. en dat ik hiervan niet hoef terug te schrikken. Mijn baasje ziet dat ik met humor makkelijk kan winnen… en zo spring ik onverwacht over planten… waardoor mijn tegenstander het uitgilt van schrik!

En ik hou van de lach van mijn baasje, want hij gaat voor mij door dik en dun… en hij geeft me altijd gevarieerd te eten en te drinken… en ik neem zijn gevoel voor humor ook over… dus als ik die andere kater kan laten schrikken, dan doe ik het.

En het werkt… door mijn baasje te plezieren met mijn fratsen, dring ik de andere territorium kat steeds verder terug.

Het is nu 11 april, en mijn naam is Poeshka.

Ik ben soms een stronteigenwijze kat, maar dat mag ik zijn van Den Dark. Zo koos ik ongeveer 4 maand na mijn geboorte mijn toekomstige baas. En ja, ik ben weggelopen van huis, waarschijnlijk rondom oud & nieuw. Weet ik veel, er was in elk geval veel geknal… en weg was ik, helemaal verloren, hopend op een nieuw baasje die me in elk geval te eten gaf.

En zo leerde ik een ietwat oudere dame kennen genaamd “Daisy”. Mevrouw nam me mee naar een huis dat ik niet kende… ik ging mee door het kattenluikje, door de keuken de gang op, en ook mee naar de verdieping.

Misschien had ik doodsbang moeten zijn, zelfs waarschijnlijk… maar de echte bewoners sliepen nog.. of… nee niet helemaal!
Er was iemand wakker, dat was mijn huidig baasje die hier ook maar logeerde…
Hij lokte me, en bij zijn eerste streling wist ik dat ik gebeiteld zat. Hij zou me niet meer loslaten. En zelfs toen hij op boodschap was, en door de inmiddels wakker geworden echte bazin van het huis, door de voordeur naar buiten werd gegooid… wist ik dat het de moeite zou lonen om door de achterdeur weer naar binnen te gaan.
Mevrouw deed dit in korte tijd 2 keer… en ik kwam net zo snel weer binnen, tot mijn nieuwe baasje weer terug was.

Hij beloofde bazinnetje me met zich mee te nemen naar zijn eigen woning, en dat deed hij dan ook.

Toch zou ik een half jaar later weer terecht komen bij bazinnetje en haar 2 poezen. Mijn baasje ging met haar samenwonen, met alle gevolgen van dien.

Mijn baasje denkt dat het mijn humor is, en ergens zie ik dit net zo…. Want ik ben weliswaar geen held, maar ren ook niet weg voor andere katten… wel vind ik het geweldig om ze met een lenige sprong op de rug te springen of vlak voor hun neus te landen. Hahaha, je moet ze eens horen paniekerig horen miauwen, als ik ineens iets gek doe. Zo sprong ik bij het samenwonen van mijn baasje regelmatig bovenop de dame van het huis (in katten termen gesproken)… en haar paniek was mijn humor.

Helaas gingen mijn baasje en zijn vriendin uit elkaar… maar al snel vond ik de kater in wiens territorium ik terecht was gekomen, toen mijn baasje mij ophaalde.

Mja, in het begin wist hij me te intimideren… zijn gemiauw leek een geweeklaag die zijn weerga niet kende… Ik was ietwat geïntimideerd, maar steeds minder.
Intussen weet ik dat meneer hard en klagerig miauwd van nature.. en dat ik hiervan niet hoef terug te schrikken. Mijn baasje ziet dat ik met humor makkelijk kan winnen… en zo spring ik onverwacht over planten… waardoor mijn tegenstander het uitgilt van schrik!

En ik hou van de lach van mijn baasje, want hij gaat voor mij door dik en dun… en hij geeft me altijd gevarieerd te eten en te drinken… en ik neem zijn gevoel voor humor ook over… dus als ik die andere kater kan laten schrikken, dan doe ik het.

En het werkt… door mijn baasje te plezieren met mijn fratsen, dring ik de andere territorium kat steeds verder terug.

“Mij een zorg!”

Mwahaha, lijkt me een mooie titel en dito tekst voor een superkort blogje (als snelle beeldvulling). Een beetje een bericht als “Vandaag naar de supermarkt geweest, spinazie gekocht, met als extra beeldvulling de spinazie naar keuze van A- merk of Huismerk.

Ach, u kent het wel… of wanneer u tot de gelukkigen behoort, dan kent u het niet.

 Maar toch… Tatjana… voor de meeste mensen is ze niks meer of minder dan elke andere aandachtshoer ala Pamela Anderson, Britney Spears, dat monster van Hilton enzovoort, enzovoort. Maar uw [s]heiligheid[/s] geiligheid heeft toch voor Tatjana altijd een klein plekje in diens hart gehad. Ze had altijd wel iets schattigs over zich, ze was klein met donkere ogen en toch ook grote… ehm…ja ook grote ogen. Ze had iets knuffeligs over zich… iets dat den Dark zich over haar wilde ontfermen of zoiets. Een soort van “bescherm dat meisje tegen de grote boze buitenwereld- idee.”

 Maar nu is er dat programma, over wie Tatjana zal kiezen. Ik heb de eerste aflevering niet gezien, en eigenlijk wil ik dit ook niet meer.

 In de krant was al te lezen dat Tatjana lachte om de woonsituatie van de vrijgezellen. Goed, dat een woning te weinig sfeerrijk genoeg was (mevrouw bezocht de woningen van de kandidaten in die eerste uitzending), daar kan ik me iets bij voorstellen. Veel mannen hebben maar weinig smaak.

Maar dat mevrouw (na eerder in een interview gezegd te hebben dat het haar niet om het geld ging) ook de mannen met een rijtjeshuis uitlachte… om hun woning situatie… Hoe verwend kun je zijn? Wil je een sociale man (wat mevrouw schijnbaar altijd gemist heeft) of wil je weer een rijke stinkerd die te weinig tijd heeft voor zijn vrouw? En sowieso…? Heeft Tatjana nog echt iemand nodig om zelf bij in te trekken, of kan ze aan haar trekken komen bij de man die bij haar intrekt..?

 Ik kan het kort of lang maken (en ben blij dat ik niet mee doet… zo plotseling teruggeworpen op mijn ouders)… Maar als Tatjana de gemiddelde Nederlandse man niet trekt op basis van wat het inkomen kan veroorloven, dan is mevrouw het helemaal niet waard om een perfecte man voor haar te vinden.

 Rest alleen mijn vraag; Wie beschermt ons mannen voor Tatjana en de Golddiggers United?!

Over en uit!

“Mij een zorg!”

Mwahaha, lijkt me een mooie titel en dito tekst voor een superkort blogje (als snelle beeldvulling). Een beetje een bericht als “Vandaag naar de supermarkt geweest, spinazie gekocht, met als extra beeldvulling de spinazie naar keuze van A- merk of Huismerk.

Ach, u kent het wel… of wanneer u tot de gelukkigen behoort, dan kent u het niet.

 Maar toch… Tatjana… voor de meeste mensen is ze niks meer of minder dan elke andere aandachtshoer ala Pamela Anderson, Britney Spears, dat monster van Hilton enzovoort, enzovoort. Maar uw [s]heiligheid[/s] geiligheid heeft toch voor Tatjana altijd een klein plekje in diens hart gehad. Ze had altijd wel iets schattigs over zich, ze was klein met donkere ogen en toch ook grote… ehm…ja ook grote ogen. Ze had iets knuffeligs over zich… iets dat den Dark zich over haar wilde ontfermen of zoiets. Een soort van “bescherm dat meisje tegen de grote boze buitenwereld- idee.”

 Maar nu is er dat programma, over wie Tatjana zal kiezen. Ik heb de eerste aflevering niet gezien, en eigenlijk wil ik dit ook niet meer.

 In de krant was al te lezen dat Tatjana lachte om de woonsituatie van de vrijgezellen. Goed, dat een woning te weinig sfeerrijk genoeg was (mevrouw bezocht de woningen van de kandidaten in die eerste uitzending), daar kan ik me iets bij voorstellen. Veel mannen hebben maar weinig smaak.

Maar dat mevrouw (na eerder in een interview gezegd te hebben dat het haar niet om het geld ging) ook de mannen met een rijtjeshuis uitlachte… om hun woning situatie… Hoe verwend kun je zijn? Wil je een sociale man (wat mevrouw schijnbaar altijd gemist heeft) of wil je weer een rijke stinkerd die te weinig tijd heeft voor zijn vrouw? En sowieso…? Heeft Tatjana nog echt iemand nodig om zelf bij in te trekken, of kan ze aan haar trekken komen bij de man die bij haar intrekt..?

 Ik kan het kort of lang maken (en ben blij dat ik niet mee doet… zo plotseling teruggeworpen op mijn ouders)… Maar als Tatjana de gemiddelde Nederlandse man niet trekt op basis van wat het inkomen kan veroorloven, dan is mevrouw het helemaal niet waard om een perfecte man voor haar te vinden.

 Rest alleen mijn vraag; Wie beschermt ons mannen voor Tatjana en de Golddiggers United?!

Over en uit!

Nee, geen loze belofte of ‘wishful thinking’ dit keer. Er is genoeg materiaal om maanden mee te vullen.

Maar eerst een update; amper een jaar geleden was uw gastheer zeer blij; eindelijk was mijn grootste wens nabij; een familie op de valreep. Mijn toenmalig lief (ja, u ruikt de afloop al…) en ik waren dermate dol op elkaar, en ik ook op haar kinderen, dat we wisten dat we konden samen wonen.

 Een ruim half jaar later was dit ook werkelijk het geval… en we deden aanvankelijk ook samen ons best om er het beste van te maken. Helaas viel de hulp van mijn vriendin binnen 2 weken uit, wegens Ischias (zoek maar op via google).  Nu was uw local hero niet uit de bres geslagen door deze tegenslag, en wist ik me als degene die de kar moest trekken.

Geen probleem op zich, gewoon de tanden nog eens extra op elkaar bijten en doorgaan waar we mee bezig waren. En zo wist ik het merendeel van mijn bijdrage als mijn opdracht. Geen probleem…  hoewel het wat onverwacht kwam, was ik sterker dan ooit. Dit zou me lukken… voor onze gezamenlijke toekomst, want uiteindelijk konden we samen alles overwinnen… en daar geloofde ik ook in.

Helaas, toch niet! Ik bleek niet zo sterk,  aangezien er niemand was om (in geval van nood) aan te delegeren moest ik mijn schouders rechten. Niemand die mijn falen kon verzachten.

Niemand die mijn hoop voor de toekomst uiteindelijk steunde door in deze tijden niet alleen aan de eigen belangen te denken.

We zouden gaan samenwonen, en alles delen…  hoe anders liep het…

 We zijn intussen uit elkaar, al weer drie maanden. Het uit elkaar gaan werd een ‘vecht scheiding’ zonder ooit getrouwd te zijn. Ik ga hier verder niet op in, maar lichamelijke en depressieve klachten waren het gevolg. Maar dood ben ik niet… ergens mocht dit niet zo zijn.

Sterker nog; ik leef en hoe?!  Nou, niet fantastisch… maar alles is nu beter dan de week voorafgaande aan de ‘break up.’

 Hoe en wat?

Ik was afgeserveerd en woon nu tijdelijk bij mijn ouders tot ik een nieuwe woning heb.

Een korte vakantie van 11 dagen in Egypte tussen 1^e kerstdag en 4 januari heeft mijn leven weer omgegooid, doorgaans in positieve zin.

Nieuwe inspiratie volgt op deze weblog; met o.a. mijn nieuwe liefde, mijn andere liefde (mijn katertje Poeshka) en nieuwe indrukken uit Egypte en andere inzichten in mijn leven.

 Den Dark shines a light on you?!

Ach, het is aan u om te beslissen. Ik pen gewoon neer, wat in me opkomt. En als het een leuk blogje vormt dan schrijf ik alles op,  en zo niet… dan spaar ik mijn ex. En dat zal vaker voorkomen dan me lief is… maar soit; als ik u al mijn bitterheid in de mond wilde leggen, dan schonk ik u wel bier in, in plaats van geschreven tekst!

Nee, geen loze belofte of ‘wishful thinking’ dit keer. Er is genoeg materiaal om maanden mee te vullen.

Maar eerst een update; amper een jaar geleden was uw gastheer zeer blij; eindelijk was mijn grootste wens nabij; een familie op de valreep. Mijn toenmalig lief (ja, u ruikt de afloop al…) en ik waren dermate dol op elkaar, en ik ook op haar kinderen, dat we wisten dat we konden samen wonen.

 Een ruim half jaar later was dit ook werkelijk het geval… en we deden aanvankelijk ook samen ons best om er het beste van te maken. Helaas viel de hulp van mijn vriendin binnen 2 weken uit, wegens Ischias (zoek maar op via google).  Nu was uw local hero niet uit de bres geslagen door deze tegenslag, en wist ik me als degene die de kar moest trekken.

Geen probleem op zich, gewoon de tanden nog eens extra op elkaar bijten en doorgaan waar we mee bezig waren. En zo wist ik het merendeel van mijn bijdrage als mijn opdracht. Geen probleem…  hoewel het wat onverwacht kwam, was ik sterker dan ooit. Dit zou me lukken… voor onze gezamenlijke toekomst, want uiteindelijk konden we samen alles overwinnen… en daar geloofde ik ook in.

Helaas, toch niet! Ik bleek niet zo sterk,  aangezien er niemand was om (in geval van nood) aan te delegeren moest ik mijn schouders rechten. Niemand die mijn falen kon verzachten.

Niemand die mijn hoop voor de toekomst uiteindelijk steunde door in deze tijden niet alleen aan de eigen belangen te denken.

We zouden gaan samenwonen, en alles delen…  hoe anders liep het…

 We zijn intussen uit elkaar, al weer drie maanden. Het uit elkaar gaan werd een ‘vecht scheiding’ zonder ooit getrouwd te zijn. Ik ga hier verder niet op in, maar lichamelijke en depressieve klachten waren het gevolg. Maar dood ben ik niet… ergens mocht dit niet zo zijn.

Sterker nog; ik leef en hoe?!  Nou, niet fantastisch… maar alles is nu beter dan de week voorafgaande aan de ‘break up.’

 Hoe en wat?

Ik was afgeserveerd en woon nu tijdelijk bij mijn ouders tot ik een nieuwe woning heb.

Een korte vakantie van 11 dagen in Egypte tussen 1^e kerstdag en 4 januari heeft mijn leven weer omgegooid, doorgaans in positieve zin.

Nieuwe inspiratie volgt op deze weblog; met o.a. mijn nieuwe liefde, mijn andere liefde (mijn katertje Poeshka) en nieuwe indrukken uit Egypte en andere inzichten in mijn leven.

 Den Dark shines a light on you?!

Ach, het is aan u om te beslissen. Ik pen gewoon neer, wat in me opkomt. En als het een leuk blogje vormt dan schrijf ik alles op,  en zo niet… dan spaar ik mijn ex. En dat zal vaker voorkomen dan me lief is… maar soit; als ik u al mijn bitterheid in de mond wilde leggen, dan schonk ik u wel bier in, in plaats van geschreven tekst!

In tijden als deze vergelijk ik me het liefst met een vulkaan.
Een vulkaan? hoor ik u denken (ik lieg, ik hoor u helemaal niet en al helemaal niet denken
en dat is de waarheid, want dat hoor ik u denken… maar laat u hierdoor niet afleiden anders
denkt u straks weer heel iets anders en denkt u door elkaar en dan versta ik het niet meer…)
maar inderdaad; een vulkaan.

Het is meer dan een jaar geleden sinds mijn laatste logje, mijn weblog was in slaaptoestand.
Vulkanen kunnen ook slapen (alweer een leugen in de vorm van een beeldspraak), als een
vulkaan niet actief is zou het slapen en daar komt de vergelijking naar boven, of is het toch
lava?

Hoe is het u vergaan tijdens mijn slaaptoestand? Of bent u misschien vergaan? In dat geval
bent u niet verplicht te antwoorden. En mocht u me vergeten zijn, dan stel ik me even voor;
den Dark is de naam en deze naam gebruik ik ten pas en vooral ten onpas, want wanneer
ik over mezelf schrijf in de derde persoon kunnen de dingen die ik al dan niet heb uitgespookt
me niet worden aangerekend.

Ik wacht uw antwoord niet af (hoe het u vergaan is) u zult begrijpen (dat is mijn nieuwjaarsvoorspelling) dat dit blogje anders niet afkomt. Dus ik schakel over naar iets minder
interessants, namelijk hoe het mij vergaan is.

Een paar (3) logjes (dus anderhalf jaar) geleden schreef ik nog over mijn huurbaas die me kwijt wil, dat wil hij nog steeds.
Mijn vorige log (getoeter) ging over een vakantie in Turkije (daar wordt heel wat afgetoeterd moet u weten), en ook dit jaar was ik in Turkije (april) met mijn lief (waarmee het al bijna 3 jaar aan is). Ook hier is dus weinig veranderd.
Maar ik was ook begin juli nog even op Terschelling (midweekje), voor het eerst sinds 1996, dus echt een nieuwe onderneming was het niet.
En natuurlijk Lowlands met 40 collega’s van het poppodium… ja ja… u raadt het al; voor het derde jaar op rij.

Ja, in tijden als deze vergelijk ik me het liefst met een vulkaan, een slapende vulkaan.

Schat maakt deze fotocamera mij dik?

Vage shit op Terschelling